اشک م از ته دل، از سرِ شوق، با خوشیِ لحظه لحظه ی اون روزایی که برام یه حال تکرار نشدنی دارن، سرریزه

چه خوشی یی برا اولین روز می تونست بهتر از این باشه. 

  رونالدینیو در پاسخ به این سؤال که چه کسی بهترین مربی او بوده است توضیح داد: بدون شک فرانک رایکارد بهترین مربی بوده است که زیر نظرش کار کرده ام. او الگوی من بود،وقتی یک پسر بچه بودم، سعی می کردم تا از او تقلید کنم. او فوتبال را خیلی خوب می فهمد، و خارج از میدان نیز انسان بسیار خوبی است.

خدایا دلم می خواد به این جمله ها خیره بشم.

هر کسی این حرفا رو درباره ی ریکارد بزنه حال منو زیر و رو می کنه، بهترین خوشی یای عالمو تو دلم می ریزه، اما وقتی این حرفا رو کسی بزنه که...

هیچ کس هیچ وقت نمی تونه مثل اون باشه، لحظه های پا به توپ شدنش، شبیه لحظه های عمیق یه اثر سینمایی بود، وقتی محو اون حرکات می شدی و موهاش خلاف جهت حرکتش تو هوا تاب می خورد و... مثل یه شعر بود.

"شاعر فوتبال". دیگه لازم نیست چیزی بگی، همین.

چه لحظه های خوشی یه، این بهترین چیزی بود که می تونستم تو اولین لحظه های اولین روز داشته باشم، شکر.

این دو نفر فوتبالُ وارد زندگی من کردن،

من فوتبالُ به خاطر ریکارد دوست دارم.

"تا هستم و هست دارمش دوست."

اینجا حرف بزنیم