درست یک هفته از سی و شیش سالگیم مونده

چرا وقتی به تهش می‌رسیم اندازه اهمیتش رو می‌فهمیم _به قدرِ خودمون_

نه که دیگه سن برام مهم باشه، نه که تموم شدن سی و شیش سالگی بد باشه، اینکه سی و هفت سالم می‌شه رو دوست نداشته باشم، نه، مساله اینا نیست، مساله اینه که به وضوح میدونم از لحظه لحظه این سالی که گذشت استفاده نکردم. خیلی، خیلی، خیلی از لحظه‌‌هاشو از دست دادم.

یه هفته دیگه امروز بیست و یک آذره، روز من، روز شروعم.

این یه هفته رو بسازم اون جوری که می‌خوام.

اینجا حرف بزنیم