یه زمانی با این استدلال که عامیانه نوشتن باید عینِ عینِ همون چیزی باشه که می‌گیم و می‌شنویم، "را" که تو عامیانه تبدیل به "و" میشه رو " ُ " می‌نوشتم، است که تبدیل به "ه" می‌شه رو " ِ " می‌نوشتم. میگفتم تلفظش "او" نیست "اُ" ه، "ه " نیست " ِ " ه، پس همونجوریم باید نوشته بشه.

تا با این فاجعه‌ی نوشتن کسره به صورت "ه" مواجه شدم. و فاجعه‌هایی که همین جور پشت سرش می‌اومد. نوشتن "ه" به جای کسره قشنگ اعصاب و روانمو مختل می‌کنه، ولی بهم نشون داد اگه اون نمی‌تونه بگه من دلم می‌خواد اینجوری بنویسم، منم نمی‌تونم بگم.

اینجا حرف بزنیم