اول مشکلم این بود که چرا کتاب درست به هم معرفی نمی کنیم، حالا مشکلم اینه که چرا از کتاب معرفی شده تون خوشم نیومده ناراحت می شید. یا دیگه بدتر از اون اینکه بگی این شاهکاره همه باید خوششون بیاد. مثل اینکه تو سینما بگی حتما باید از پدرخوانده خوشت بیاد چون شاهکاره. من اصلا این چیزا رو نمی فهمم. خوش اومدن یا نیمدن مگه مثلا فرمول ریاضیه همه توش قرار بگیرن. آره من خودمم اگه ببینم یه کسی مثلا از رهایی از شاوشنگ یا مسافت سبز خوشش نیمده در حد مرگ تعجب می کنم، ولی می فهمم سلیقه و احساسش یه دنیای دیگه س نه که بازجوییش کنم که چرا.
برای من شاهکار بودن یه اثر هیچ هیچ هیچ ربطی به دوستداشتنی بودنش نداره. اصلا دوست داشتن یه عالم دیگه س. بین اینهمه فیلم سینمایی ایرانی که جایزه ی بین المللی و داخلی بردن و یه عده شونو یه بار بیشتر ندیدم و یه عده شونم بارها دیدم و بی اندازه هم دوسشون دارم، من اگه بخوام با تموم دلم بشینم یه فیلم نگاه کنم دلشکسته رو برمی دارم بعد از اونم نغمه رو. بین اینهمه کارگردان اسکار بگیر سینمای دنیا شیفته سینمای نولانم و بین کارای نولان شیفته بتمن و بین بتمنا شیفته بتمن اولی. بین اینهمه سریال آنچنانیِ پر سروصدا که براشون سر و دست می شکونن و آرشیو کاملش اراده کنم تو دستمه ... من، وقتی چشمم به جلد "چهارده روز هدیه خدا" می افته قند تو دلم آب می شه. یه سریال کره ای که حتی کره ای بینای حرفه ای یم کم پیش میاد اسمش به گوششون خورده باشه.
برای من آدمای یه قصه، یه کتاب، یه فیلم مهمن. اینکه دوسشون داشته باشم. اینکه فکر کردن بهشون حالی به حالی م کنه. یکی مثل "دونگ چان" جانِ چارده روز هدیه خدا.
..................................................
می گه واقعا به نظرت می شه گفت یه سریال کره ای بهتر از سریالای آمریکایی یه؟!
من نگفتم بهتره، اتفاقا حرفم سرِ اینه که بهتر بودن مهم تره یا دوستداشتنی تر بودن؟ وقتی سمت هر چیزی می ری اونو برمی داری که شاهکاره یا اونی که باهاش کِیف بیشتری می کنی؟ من وقتی به این سریال فکر می کنم چشام برق می زنه.
من دلم نمی خواد آدمی باشم که چون خواننده تراز اول موسیقی یه کشورم، اگه پسرم رفت با یه گروهی که داره به موسیقی یه جور دیگه نگاه می کنه، که بدم نیست، به هیچ کس و هیچ چیزم ضرری نمی زنه، موسیقی رو هم کار کرده، یعنی دوست داشته، بگم نه!
من آدمی یم که فیلمی که بیشتر از هر فیلم دیگه ای دیدم بتمن آغاز کرده. من تو زندگی م با خودم رودروایسی ندارم. وقتی یه چی رو بیشتر دوست دارم بیشتر دوست دارم دیگه، لذت بردن که فرمول نداره خدا رو شکر.