آدمی که نتونه از تو سختیاش، ناراحتیاش، خوشی بکشه بیرون، احتمالا خوشیاشو هم زود از دست می ده.

امروز یه نوشته می خوندم که می گفت آدما هیچ وقت از سکوت هم، از نگاه هم چیزی نفهمیدن، حرفاتونو مستقیم به هم بزنید.

قسمت اول حرفاشو قبول ندارم، چون باور دارم، با وجود خودم درک کردم آدمایی رو که نگاهشون حرف می زنه، و سکوتشون... سکوتش.

اما در مورد بیشتر آدما حرفش درست بود، وخصوصا ته حرفش که واقعیت محض بود:

"رابطه هایتان و رفاقت هایتان به خاطر همین حرف نزدن هایتان به گند کشیده می شود."

 به گند، به افتضاح.

رفاقت یه خوشی محضه، ولی یه آدمایی لیاقتشو ندارن.

اینجا حرف بزنیم