تازگی دارم می فهمم آدما، نه همه شون، اما ... برات حرف نمی زنن که حرفتو بشنون، حرف می زنن که حرفشونو به یکی گفته باشن، یا می گن که تاییدشون کنی، یا می گن که سبک شن

چقد خوبه گذروندن کنار آدمایی که می شه ساعت ها از عجیب ترین تفکراتت باهاشون حرف بزنی، که هر حرفی که می خوای بزنی لازم نباشه هزار بار بهش فکر کنی که بزنی یا نه و چه جوری بزنی یا نه و آخر پشیمون شی از گفتن.

آدمایی که می تونی کنارشون خود خود خودت باشی، می تونی ساعت ها کنارشون راه بری راه بری راه بری و از همه چی حرف بزنی، که می تونی ساعت ها کنارشون سکوت کنی و برا اینکه سکوت رو بشکنی لازم نباشه به خودت زحمت بدی و حرفای الکی بزنی.

سکوت... کنار هم راه رفتن تو سکوت، کنار هم نشستن تو سکوت، آرامش گرفتن تو سکوت...

اینجا حرف بزنیم