اونجوری که می گن از مواد، که چند دقیقه و ساعت درداشون یادشون می ره، برا من، نمی دونم شایدم برا همه، غرق شدن تو یه قصه، فیلم کتاب شعر، مثل مواد می مونه. انگار از دنیای خودم کنده می شم، می رم تو اون دنیا، وقتی برمی گردم درسته که اگه دردی هست یادم می یاد، اما آروم تر می شه. 

گاهی دلم می خواد از همه چی جدا بشم و یه مدت برگردم میون تموم کتابا و فیلمام و تموم فیلما و کتابایی که نخوندم، مثل روزای اول نوجوونی. با همون شور تو همون خلوت. دلم برا حس و حالای اون روزام تنگ شده.

اینجا حرف بزنیم