"یایا توره: به داوری نباختیم، باختیم چون بارسا بهترین تیم دنیا ست."
خدایا، اشک تو چیشام جمع شده، کاش هیچ وقت نرفته بود، چقد چقد با تمام وجودم افتخار می کنم به کسایی که با اینکه مسئولای بارسا قدرشونو ندونستن، وفاداریشون به بارسا ذره ای کم نشده.
چقد افتخار می کنم به کسایی که در هیچ حالی "حق" رو کنار نمی ذارن.
شکر.
نگردو: پیکه از داور می خواست که به من کارت زرد ندهد.
و به این، مگه می شه افتخار نکرد.
خب بذارید براتون بگم، یحیی توره سه سال با بارسا بود، سه سالی که باهاش روزای فوق العاده ای داشتیم، شاید بشه گفت تو پست خودش بهترین دنیا باشه، و با تمام وجودش دلش با بارسا بود، اما نذاشتن، بعد از رفتنش، تقریبا همیشه تو دفاع ضعف داشتیم، بعد رفتنش همیشه می گفت که دوست داره برگرده، دوست داره تو بارسا از فوتبال خداحافظی کنه.
این روزا، تو اوج هیجان رودررویی بارسا و من سیتی، وقتی معمولا همه ی کسایی که از یه تیم رفتن برا تیم سابقشون شاخ و شونه می کشن، گفت براش سخته که رودرروی بارسا بازی کنه، گفت دوست نداره تو نیو کمپ، ورزشگاهی که باهاش خاطرات بی نظیری داره بدون پیرهن بارسا بازی کنه، مسلما خیلی چیزا رو نمی تونه بگه، خیلی چیزا اصلا به زبون نمی یاد.
................................................................
- دارم برا اولین بار اولبن آلبوم چارتار رو گوش می دم، حتما خاطره می شه
مثل روز اولی که صدای آرمان گرشاسبی رو شنیدم صداش گرم و دلنشینِ، مثل روز اول این کلماتی که منهای تلخی شون بهم نزدیکن حس خوبی برام دارن.
- آی، .. کی می شه بیام به دل سیر از آلبوم جدید دنگ شومون بگم، یه دل سیر.
ساعت بیست دیقه به سه نیمه شب